peki diyelim birkaç hafta sonra ben değişecek miyim? hayır. aynı o düşünceleriyle duyguları arasındaki savaşta saçmalayıp duran kız olmaya devam edicem.
her saniye neden öyle dedi, neden öyle yaptı, bunların altında ne yatıyor, beni gerçekten kandırıyor mu… ve daha binlercesi aklımda dolanıyor.
hadi diyelim hepsini görmezden geleyim her şey iyiymiş, hiç aklımı kurcalayan bir şey yokmuş gibi devam edeyim… ee ya sonra? ya korktuklarım başıma geldiğinde kim benim yanımda olacak? kim senin suçun değildi anlayamazdın zaten diyecek?
mesela o zaten çoktan gitmiş olacak?
ben bir başıma kendi içimde, gene kendimle debelenerek boğulacağım.
bunun onun umrunda olacağını sanmıyorum. tek istediğim o sakladığı şeyi öğrenmek.
galiba haklı paranoyalarımla keskinleşen duygularım beni gerçekten koparıyor.
bütün sorun gözümü kapayıp al kalbim burda, aklım da burda ne yaparsan yap istediğin kadar aşşağıla onları diyebilecek kadar çok sevmemem onu. seviyorum tabi ki ama beni mahvetmesine göz yumacak kadar değil. keşke o kadar çok sevseydim onu da sadece onu sevdiğimi düşünebilseydim.
bu kadar işte tek istediğim ne saklıyorsa onu öğrenmek. insanın bilgiye olan açlığı, muhtaçlığı gibi…